خستگی که عفونت میکند

شاید کلمه از بودن را بو بکشم

شاید شب، با کوله پشتی چرم

زیر چراغ تنهایی هایم

مگنا را با خلط بکشد.

خطهایی که یکی در میان از عمر میشویند

روزهایی است که بغچه های پشمین را

                      روزنه به روزنه

کاج می رویانند.

 

                      ارغوان کلاغ میرویاند.

                      نه که بخواهد؛

                      رسم پا دادن همین بوده.

 

دوستت دارم آتش میگیرد.

مثل تب که بیدار میماند.

دارو هم نداشته اش خوب است.

راستی چه ها که از گفتن نمانده است.

 

میدانی؟

                      بهار را که آمد

                      سبز شدن من گل سرخ میخواهد

پنجره ها

                      عکس بغض من را خوب میشناسند

رد اشک بخار؛

                      شکل من است؛

                                            دوست داشتن تو...

ساری – 22/11/83

|+| نوشته شده توسط در سه شنبه بیست و دوم آذر 1384 و ساعت 2:42 بعد از ظهر  

  RSS