دلنوشت

سحرخیزی خدایان المپ

ميگذرد روزگار

بي آنكه بخواهد،

بي آنكه بخواهم،

بر وفق مراد.

سقراط حكيم

پيمان هاي اپيكورس را پر شوكران ميكند

به سلامتي خدايان المپ

_تا خط هفتم_.

اما عليرضا خوب ميداند كه كتاب هاي فلسفه خوبند.

من رنج ميبرم اما.

بي آنكه بخواهم،

بي آنكه بخواهد،

بر وفق مراد.

۸۴/۹/۱۶

فریمان

|+| نوشته شده توسط در شنبه نوزدهم آذر 1384 و ساعت 5:5 بعد از ظهر

لاهوت؛ محل تولد تو

به هزار بوسه ، متولد شدی

و در هزار بوسه جاودانه.

وقتی که موسیقی آرام کوهپایه های بهار

سرود لوند دوستی بود و

                           عشق.

تکرار لغزنده ی نگاهت

ماهی سرخ تنگ بلور را می مانست

                                         و من

                           به برهنگی احساس ؛

                                                  دلخوش.

تو بودی و تمام احساس بود

من بودم و تمامی.

                    آرامش را ؛

این خواب گریز پای گمشده را

به سرخوشی طولانی آغوشت

                       ارزانی من کردی

                                      و من

   به پای بوس تو

                        آرامش آغوشت را

                                         به خواب رفتم.

|+| نوشته شده توسط در چهارشنبه شانزدهم آذر 1384 و ساعت 8:1 بعد از ظهر

یک مسجد برای خدا

در پاکترین زمینها و زمانها

در پاکترین جامه ها و حالتها

                       مسجدی خواهم ساخت: تو را

در پاکترین زمینها و زمانها

و در پاکترین مسجدها

                       نمازی خواهم خواند تو را

                       که شایسته من خواهی بود.

خداوندی بی حساب تو را:

سرایداری فردوسی که منش خداوند خواهم بود.

در پاکترین مسجدها

کعبه ای را خواهم پرستید

که خشتهایش را به مرکب استخوان خویش

از کوههای خاره سنگ

به وسیعترین زمینها برده باشم.

در پاکترین زمانها

کعبه ای خواهم ساخت خدايی را.

                       که ذات منش آفریده است.

|+| نوشته شده توسط در چهارشنبه شانزدهم آذر 1384 و ساعت 7:54 بعد از ظهر