دلنوشت

خاطره هاي يادداشت نشده بخار هاي زمستانه

خستگی که عفونت میکند

شاید کلمه از بودن را بو بکشم

شاید شب، با کوله پشتی چرم

زیر چراغ تنهایی هایم

مگنا را با خلط بکشد.

خطهایی که یکی در میان از عمر میشویند

روزهایی است که بغچه های پشمین را

                                  روزنه به روزنه

کاج می رویانند.

                                  ارغوان کلاغ میرویاند.

                                  نه که بخواهد؛

                                  رسم پا دادن همین بوده.

دوستت دارم آتش میگیرد.

مثل تب که بیدار میماند.

دارو هم نداشته اش خوب است.

راستی چه ها که از گفتن نمانده است.

میدانی؟

                   بهار را که آمد

                   سبز شدن من گل سرخ میخواهد

پنجره ها

                  عکس بغض من را خوب میشناسند

رد اشک بخار؛

             شکل من است؛

                         دوست داشتن تو...

ساری – 22/11/83

|+| نوشته شده توسط در دوشنبه چهاردهم آذر 1384 و ساعت 9:25 قبل از ظهر

روز هاي ترد، شبهاي وهم

صبح که لباس میپوشد

خمیازه های صبحانه ای مثل نوارهای قدیمی

                                          کش می آید.

_سوزن بان شدن، دستهای آتش دیده میخواهد نه آب دیده._

صبحانه ای که منتظر می ماند،

به این تراکم که تمام حرف های ربط بی ربطند؛

و "که" هایی که هیچ دلیل موجهی ندارند؛

                                          فراموش میشوند.

نمیدانم کدام شنا را یاد گرفتم.

فقط میدانم که تنها تمرینی که نکردم

شنا کردن بود.

شنا را تکرار کردن مثل طوفان می ماند:

آنقدر که کرال زده،

هنوز به ساحل نرسیده،

ادای پررنده ها را در می آورد.

روزهایی که میخواهم،

پدربزرگ را به یادم تزریق میکنند.

نمیدانم چرا سیگار نمیکشید.

حتی به تریاک هم اعتیاد نداشت.

اما مرد!

آنوقت حتی گریه هم نکردم.

آخر فهمیدن هم سن وسال میخواهد.

                                          مثل رهبرها که همیشه پیرند.

یاد رفتن که می افتم،

دلم برای عشق دور میگیرد.

نمیدانستن که کجا باید بروی

مثل پنیسیلین نیست که اول تست کنی!

                                          فقط یکبار باید از بالای هرچه بپری.

زمین نزدیک بودنش نمیتواند دردی دوا کند.

داروخانه هم ندارد.

دلم برای رفتن؛

برای چیزی که اسم آن را با ترس میشنوند؛

                                          نمیدانم چه حسی دارد...

ساری - 6/12/83

|+| نوشته شده توسط در دوشنبه چهاردهم آذر 1384 و ساعت 8:59 قبل از ظهر

قبل از هر چيز

اشکها که دوستت دارند،

از کوره راه های رگی

                          قلب را به سمت تو پرتاب میشوند.

دوست داشتن هایی که شکل صدا میشوند،

به حسادت قطره های باران

                          _که از جنس لمسند_

روی پوست تن تو پادایرگی میرقصند

و دستهایی که شکل لمس میشوند،

چشمانت را صبح میبینند.



                          نگاهت زیبا میکند.

آتش گرفتن را که دوست دارم، سردابه به سردابه دنبالت بودم.

دستت را که آتش راميسوزاندُ؛

دور گردن نگاهم می بینم!

                          - همین-

با من کوک بزن.

با من

زندگی را ترانه باش.

                          - همین- .

ساری - 22/11/83

|+| نوشته شده توسط در دوشنبه چهاردهم آذر 1384 و ساعت 8:58 قبل از ظهر

يه تصميم مشكل

سلام. چن روز پيش كه بهار دفترچه شركت در آزمون كارشناسي ارشد رو گرفته بود ديدم يه رشته به اسم فلسفه هنر اضافه شده. من يهو چشام گرد شد! اين عشق منه. حالام تصميم گرفتم تو آزمون شركت كنم. فرصت كمه و رقيب زياد و مشكل فراوون. گفتم ما كه غرقيم؛ يه متر پايين تر! واسم دعا كنين. كار سختي ميخوام بكنم. فقط 80 روز وقت دارم. واسم دعا كنين.
فعلا خداحافظ.

|+| نوشته شده توسط در سه شنبه هشتم آذر 1384 و ساعت 4:1 بعد از ظهر